Met je hoofd in de wolken, of in een glazen bubbel. Mijn NAH-hoofd zit vol
vol hoofd , te veel doen met NAH

Date

Mijn hoofd zit vol. En met vol bedoel ik ook echt vol. Alsof er een muur omheen gebouwd is waar elk beetje informatie tegenop botst. Alsof de badkuip overstroomt en je telefoon constant piept met de melding: ‘Uw geheugen zit vol. Verwijder alstublieft eerst iets’.

Het zit vol met ideeën, met plannen en met dromen. Soms komen er wat zorgen voorbij vliegen en een andere keer neemt verdriet het grootste gedeelte in beslag. Maar vol is het in ieder geval.

Vol programma

De afgelopen maanden heb ik mijn ‘kunnen’ gigantisch uitgebreid. Ik ga vaker naar dagbesteding, ik dans en ook deze blog neemt behoorlijk wat energie in beslag. Ik vind het heerlijk, want voor het eerst in tijden heb ik structuur. Elke dag een reden om op te staan. Een reden om mijn bed uit te komen en iets waar ik mee bezig kan zijn.

Of het nou schilderen, schrijven of knutselen is. Het zijn allemaal dingen waar ik van geniet. Maar waar ik langzaam alles op een nieuwe ‘NAH-proof’ manier aan het opbouwen ben. Wil ik stiekem nog meer.

Ik heb weer geproefd van het kunnen, geproefd van dagen vol plannen en op een andere manier toch dingen te kunnen doen. En het smaakt geweldig, maar het is ook moeilijk. Het betekent een nieuwe verdeling van mijn energie. Kijken wat ik aankan. En ook al duw ik nu hard tegen die grens; hij is niet zo rekbaar dat ik er nooit overheen ga. Het betekent ook dat ik veel nieuwe dingen moet onthouden en verwerken. Waardoor het, zoals nu één grote wattenbol is daarboven en er even niks meer bij past. Zelfs op vragen als: wat is 1+1?, waar ligt dit normaal? of: wat doe je morgen? kan ik nu allemaal even geen antwoord bedenken.

Minder & minder

Na mijn ongeluk ben ik ontelbare keren teleurgesteld. Elke keer kwam ik met een plan. Iets wat ik misschien wel zou kunnen met mijn handicap. Ik bedacht dat ik mijn opleiding dan maar zou verlengen in plaats van verkorten. Dat ik mijn studie zou gaan volgen op het laagste niveau. Om uiteindelijk het plan te maken dat ik alleen een cursus op dat gebied zou gaan proberen. Geen van deze dingen is gelukt.

Ik bedacht dat ik misschien een hele gemakkelijke thuisstudie zou kunnen gaan doen. Of dat ik gewoon iets kan leren uit een boek. Ik vond dat als ik iets minder deed ik mij al ontzettend had aangepast. Ik was van mening dat het opgeven van mijn studie genoeg was. Dat meer opgeven onmogelijk was.

Toen ik keer op keer zag hoe mijn nieuwe plannen in duigen vielen als het weer veel te hoog gegrepen bleek. En er meer en meer van mijn kunnen afgehaald werd, begon mijn hoop ook langzaam te verdwijnen en positief zijn was iets wat ik steeds moeilijker begon te vinden. Mijn ‘kunnen’ zou bestaan uit: uit bed komen, het huishouden doen en eten. Tijd besteden aan familie en vrienden, maar dan had ik al gauw mijn grens bereikt.

Leren leven met NAH

Nu ben ik langzaam weer aan het opbouwen. Ik weet waar ik rekening mee moet houden. Ik weet hoeveel rust ik nodig heb na een bepaalde activiteit en ook heb ik geleerd dat ik nooit, maar dan ook nooit mijzelf druk of te veel ‘moeten’ op kan leggen. Ook ben ik mij er van bewust dat als ik bepaalde dingen doe ik dan soms dagen op bed moet liggen of dat ik ontzettende hoofdpijn heb. Dat is iets wat mensen om mij heen maar weinig zien. Ze zien vaak alleen de goede dingen en vergeten daardoor soms dat ook al doe ik weer meer; ik echt niet alles zomaar kan. Ik heb geleerd rekening te houden met mijn beperkingen. Helaas heb ik niet geleerd hoe ik mijn beperkingen kan laten verdwijnen.

Gelukkig voor mijzelf heb ik nu weer wat van die ‘volheid’ in mijn hoofd op papier kunnen zetten. Moge het in jullie hoofden terecht komen en uit het mijne verdwijnen.

More
articles

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.