Je hebt soms van die mensen…
NAH

Date

 

…van die mensen waar je wat aan hebt ja!

Ik merk steeds vaker dat vooral voor mensen die niet bekend zijn met ziektes en/of andere ongewone situaties, het moeilijk kan zijn om te reageren. Of vooral: ‘Hoe te reageren…’

Regelmatig krijg ik doodsbange blikken toegeworpen als ik weer eens zelf-spottend een grapje maak over mijn NAH. Ik zie de vraagtekens soms letterlijk in de ogen van mensen staan: ‘Is het sociaal acceptabel als ik hier om lach?’

Ook vragen als: “Kun je het maken om te zeggen dat het verschrikkelijk is of maak je het dan in de ogen van diegene alleen maar erger? Moet je doen alsof er niks aan de hand is en kun je vragen wat het inhoudt of is dat brutaal en lomp?”

Mijn antwoord hierop is vrij simpel:

Vraag het gewoon.

 

Een voorbeeldje:

Bij mij in het orkest speelt Bouwina, met Bouwina kan ik altijd lachen en het komt regelmatig voor dat mijn NAH het slachtoffer van onze grappen is.

Mijn moeder -ook muzikant- was al tijden een boekje kwijt, die had ze uitgeleend aan iemand van het orkest die sinds dat moment nooit meer op de repetitie is gekomen. Al maanden riep mijn moeder trouw elke week dat ze nog steeds haar boekje niet terug had. Dit deed Bouwina besluiten om eens achter dat boekje aan te bellen en te vragen of hij het nog een keer terug kwam brengen.

Zijn antwoord hierop was: “Ik heb het boekje al lang niet meer, die heb ik aan haar dochter gegeven”. Ik -die hier geen enkele herinnering meer van heb- kwam die avond van de repetitie dapper de kantine binnenlopen, toen Bouwina mij aansprak of ik misschien dat boekje in mijn tas had zitten.

Terwijl ik in mijn tas aan het zoeken was zaten Bouwina en ik allemaal grapjes te maken over slechte geheugens. Iets met ‘je eigen kont nog eens vergeten’ en ‘tja bij sommige mensen begon dat nou eenmaal jong…’
 

verbaasde blikken

Naast Bouwina zat één van de ouders van een jeugdlid, die aardig verbaasd omkijkt als ze onze misschien iets wat vreemde grapjes hoort.

Als er wel een heel vragende blik op haar gezicht verschijnt begint Bouwina te vertellen: “Ilana hier is een beetje speciaal, die heeft een ongeluk gehad en sindsdien is haar geheugen niet meer zo goed, maar dat maakt ons niks uit, wij grappen er gewoon lekker over”.

En dat -precies dat- geeft mij het gevoel dat ik juist niet speciaal ben. Dat ik gewoon normaal ben en dat het helemaal niet vervelend of lastig is dat ik misschien wat vergeet of iets trager ben.

Bouwina weet dat ze grappen kan maken, ze weet dat ik net zo hard mee lach als ik weer eens iets doms vergeten ben maar ze weet ook wanneer het niet goed gaat. Dit weet ze niet omdat ze er zo’n goede neus voor heeft (misschien ook wel een beetje) maar vooral omdat ze altijd vraagt wat ze wil weten.

Dat is fijn, want voor mij is het soms lastig om iets aan te geven. Soms vergeet ik even dat ik iets niet kan en hoe ik dat duidelijk moet maken.
 

Ja of nee

Als iemand mij rechtstreeks vraagt of ik het kan, kan ik daar een duidelijk antwoord op geven. Een ja of een nee antwoorden is namelijk veel makkelijker voor mij dan een open vraag beantwoorden. Vraag je bijvoorbeeld heel algemeen: ‘wat kun je allemaal wel en niet met NAH?’ Maak je het mij een stuk lastiger dan als je me vraagt: ‘kun je dit wel of niet?’

Soms zeg ik vol goede moed dat ik het kan, maar blijk ik het toch niet te kunnen. Soms zeg ik ja, maar weet ik dat het nee is en ben ik gewoon stronteigenwijs en het niet eens met mijn hersenletsel, maar meestal zal ik gewoon een eerlijk antwoord op je vraag geven.

Ook merk ik dat sommige mensen voor mij willen beslissen om mij te ontlasten, beschermen, niet proberen te kwetsen of andere goed bedoelde beweegredenen: ‘Oh dit kan ze misschien niet, dan vraag ik het ook maar niet, want als dat het geval is kan het confronterend zijn.’ Klopt, soms is het confronterend maar ook daar moet ik mee leren omgaan en dat doe ik liever door vallen en opstaan dan door beslissingen die voor mij worden genomen.

En over dat boekje, tja dat bleek samen met drie andere boeken al die maanden in mijn tas te hebben gezeten; het verklaarde wel waarom hij zo zwaar was de afgelopen tijd.

More
articles

4 thoughts on “Je hebt soms van die mensen…”

  1. Ik las gisteren het stuk over jou in de Asser Courant, goed van jou om het (nog eens) onder de aandacht te brengen, ik heb vanwege een val 8,5 jaar geleden ook een hersenkneuzing, ik werd destijds na 2 weken ziekenhuis naar huis gestuurd, niet kunnende lopen, praten e.d. Moest zelf alles maar zien uit te vinden, niemand vertelde wat ik echt had en familie en vrienden snapten er niets van. Heb vorig jaar een training van Hersenz gevolgd, veel goede ideeën op gedaan.
    Gewoon eerlijk zijn en zeggen als je iets niet kunt of wilt!! Kom voor je zelf op!!

  2. Vanmiddag zag ik een artikel over jou op facebook. Wat ben ik geschrokken! Direct ben ik je blog gaan lezen en heb dit aan 1 stuk door uitgelezen.
    Wat heb je een leuke manier van schrijven, heel prettig te lezen! Misschien zit daar je toekomst wel, breng het uit!
    Gelukkig ben je je humor niet verloren, ik heb het gevoel dat jij uiteindelijk je draai wel gaat vinden binnen je mogelijkheden en onmogelijkheden.

  3. Niks menselijker dan soms tegen beter weten in zeggen dat je iets kunt 😉
    Vind je schrijfstijl echt super en leuk om te lezen Ilana, je bent een topper!

  4. Lekker zo door schrijven. Ik kan mij goed voorstellen hoe mensen reageren. Ze vinden het vaak moeilijk maar je moet gewoon jouw weg kiezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.