Hoe ik mijn nieuwe passie ‘kunst’ ontdekte, iets wat het paardenmeisje in mij nooit bedacht zou hebben
kunst op dagbesteding

Date

De eerste keer dat ik een kwast oppakte, vond ik het helemaal niks. Ik had het ding bestudeerd, ik verwachtte dat het dezelfde dingen kon als een pen, en werd zwaar teleurgesteld toen ik het op papier zette en de haren alle kanten op waaierden. De kleuren van de aquarel die voor mij lag, vloeiden in elkaar over. Ik had geen controle, maar was wanhopig op zoek naar vastigheid. Hoe vaker ik mijn kwast op het vel zette, hoe minder vertrouwen ik er in kreeg. Één ding wist ik zeker: schilderen, dat was niks voor mij.

Jong en oud

De tweede keer dat ik een kwast in mijn handen hield, was bijna een jaar later. Ik ging al een tijdje naar mijn creatieve dagbesteding en wou van alles proberen, maar schilderen… Nee, dat was echt niet mijn ding. Ik had inmiddels al heel wat middagen gemozaïekt en kon daarnaast langzaamaan weer wat meer op een dag – ik hoefde niet meer een week bij te komen van die ene middag knutselen. Ik begon dagbesteding leuker te vinden en samen met Ilona (mijn begeleidster van dagbesteding- ja ik weet het erg verwarrend die namen, er is ook nog een Liane daar om het nog lastiger te maken) besloten we dat ik nog een dagdeel (twee uur) extra heen zou gaan in de week. Één probleempje volgens Ilona: er was geen groep die ook maar een beetje in mijn richting kwam qua leeftijd. De jongerengroep waar ik in zat, was, voordat ik ze met mijn gezelschap vergezelde, vanaf dertig tot ergens midden in de veertig. Mijn nieuwe groep zou alleen maar zestig plussers bevatten. Wist zij veel dat ik er gewoon een stel extra opa’s en oma’s bij zou krijgen.

Een tweede kans

Mijn nieuwe groepje werd begeleid door een kunstenares, met als specialiteit beeldende kunst. waar de eerste keer met aquarelleren de kleuren bij mij weg liepen, ging ik dit maal werken met acrylverf. Ik kon gaan mengen en werd verliefd op de hoeveelheid kleuren die zich voor mijn neus vormden. (Even wat uitleg voor de niet ververs onder ons: Aquarel is een soort dunne waterverf. Het loopt in elkaar over, wordt als je doorgaat één grote grijze massa, is erg waterig en kan prachtig worden als je geduld – en laat ik dat nou net niet hebben- hebt en het in één keer goed doet. – Acrylverf kun je oneindig blijven smeren, als het droog is dan kun je laag over laag creëren. De kleuren zijn feller en je hebt er veel meer grip op.) Ik zag hoe de mensen om mij heen beelden vormden met hun kwast. Ik raakte gefascineerd over hoe ze die kleuren in elkaar konden laten overlopen en besloot dat ik het nog een kans wou geven.

schilderen met NAH
Drie jaar na die verschrikkelijke eerste keer, geen spijt dat ik schilderen toch nog een kans heb gegeven.

Kleuren mengen

Een zonsondergang met een boom was mijn eerste werk. Een – niet zo heel exacte kopie- van een prachtig schilderij wat daar in Norg aan de muur hing. Ditmaal had ik felle kleuren om mee te werken. Terwijl ik mijn kwast in het geel doopte en er rood bij voegde, ontstond er oranje. Nog meer rood en weer een andere kleur vormde zich voor mijn ogen. Ik voegde een beetje blauw toe en de kleur werd dieper. Op een ander plek van mijn palet maakte ik een zachte paarse kleur met rood, blauw en wit. Ik genoot van het schilderen van de zonsondergang, kleuren mengen, kleuren die ontstonden voor mijn ogen. Ik had voor het eerst sinds mijn ongeluk zeggenschap. Ik besliste waar de kleuren heen gingen, hoe ze zich mengden en waar ze uiteindelijk op het papier terechtkwamen. Elke lijn was van mij. Ik bepaalde of het warm of koud werd, diepe kleuren had of vervaagde. Waar ik dat nou juist zo gemist had in mijn nieuwe leven, kon ik nou de kleuren vormen naar hoe ik wou.

Eerste keer schilderen op dagbesteding, creatief voor hersenen
Dit is hem dan, mijn eerste 'kunstwerk' met acrylverf.

Een schilderij of een klieder partij?

Toen ik mijn achtergrond gevuld had met een warme oranje gloed, begon ik aan mijn boom. Ik ben iemand die graag direct resultaat ziet, dingen gelijk moet kunnen en behoorlijk wat hoge eisen aan zichzelf stelt. Mijn boom luisterde niet naar iets van dit alles. Mijn kwast maakte dikke vlekken, die later ‘vogelnesten’ werden. De dunne lijnen werden grove, wiebelige strepen en het leek totaal niet op het origineel. Ik kon niet geloven dat mijn mede-cliënt die het schilderij gemaakt had, de dunne lijnen met een kwast had gemaakt. Onmogelijk. Maar, schilderen is – wat ik dat jaar geleerd heb – iets wat iedereen kan en bij niemand gelijk perfect is.

Kunst ervaren

Kunst is kijken leerde ik. Je ogen gebruiken. Elk detail in je opnemen. De kleuren, lijnen, diepte en soms de zo voor de hand liggende dingen die ik eerder nooit gezien had opmerken. Ik leerde op een nieuwe manier kijken, kijken door de ogen van iemand die waarneemt. Dit opnieuw kijken naar dingen heeft mij ook andere nieuwe inzichten gegeven. Mijn tot nu toe grijze wereld kwam tot leven. Luchten weten mij dagelijks te intrigeren. De imperfecties van mensen die juist iets saais tot leven kunnen brengen. Het waren niet de knappe meisjes of perfecte mannen die ik op mijn papier wilde creëren. Het zijn de schaduwen die een verhaal vertellen. Het is pijn, of genot. Een leven verwoorden in een beeld. Het vastleggen van gedachtes. Het beslissen. De kwast is de baas over alles. Alles is van mij. Mijn liefde. Mijn verdriet. Mijn eigen, eigen ik, verwerkt in een beeld. Mijn verhaal, gesproken in woorden en beelden. Kleuren en lijnen. Verteld door een indruk.

‘I don’t like to say
I have given my life to art.
I prever to say
art has given me my life’

Frank Stella

En wat kun jij?

Sindsdien zou ik van de daken willen schreeuwen dat mensen iets moeten proberen wat ze niet durven of niet denken te kunnen. Ik zou willen roepen dat er niks leukers is dan die ontdekkingstocht. Ontdekken waar jij goed in bent, iets wat misschien nooit op je pad is gekomen, maar waar je wel heel veel plezier uit kunt halen. Ik schilder nu, ik teken en iets wat ik later ontdekt heb en misschien zelfs nog leuker vind: ik boetseer.

Laat je niet tegenhouden door angst, een stemmetje in je hoofd, of een ‘het kan later altijd nog’. Het leven is kort, maak gebruik van het nu. Succes met jullie eigen ontdekkingstocht lieve mensen, ik ben onderweg

More
articles

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.