Waarom het gras van een chronisch ziek iemand soms groener lijkt dan dat van gezonde mensen
excuses gebruiken als je chronisch ziek bent, sommige mensen denken dat je doet alsof

Date

“Het lijkt me soms eigenlijk best fijn om jou te zijn”: zei een vriendin laatst tegen me. “Jij hebt geen verplichtingen”. “Je doet alleen maar dingen die je leuk vindt”, “Hoeft je nooit druk te maken of je wel genoeg uren werkt” en… “Je hebt altijd een excuses om onder dingen uit te komen”.
 

Groener gras

Nooit was het in mij opgekomen dat mijn gras groener zou lijken voor een gezond iemand. Waar ik alleen maar kan dromen van haar gezondheid; heeft zij blijkbaar af en toe behoefte aan mijn pijn en gebrek aan energie om onder de druk van de maatschappij uit te komen.

In sommige opzichten heeft ze gelijk. Ik ben niks verplicht. Er is geen dag dat ik opsta en opzie tegen mijn daginvulling. Ik hoef me inderdaad niet druk te maken over uren, omdat ik het minimum krijg en niet kan werken voor meer. Ik kan altijd zeggen: ‘Ik kom niet, want… ik ben moe’ of ‘ik heb pijn.’

Geen excuses

Maar hoe kan ik haar duidelijk maken dat als ze mijn leuk ingevulde dagen krijgt dat ze niet alleen mijn pijn en vermoeidheid voelt, maar ook: het zo graag een verplichting willen hebben, omdat dat betekent dat je niet afhankelijk bent van je lichaam. Ik zou willen dat ze kan voelen dat ik zelfs de niet-betaalde overuren mis, omdat werken mijn zelfstandigheid teruggeeft. Dan kan ze begrijpen dat als ze mij was ze nooit ‘ik ben moe’ of ‘ik heb pijn’ als excuses zou gebruiken, omdat ik door die ‘excuses’ al zo veel moet missen.
 
Ik gun haar verlies. Niet om te verliezen, maar om te weten hoe winst voelt.
 
Ik wil meer, ik wil veel meer. Er is zoveel waar ik over droom, zoveel waar ik in beperkt word. Maar ik heb iets wat zij niet heeft: Genot. Ik geniet van wat ik wel kan, want ik heb gevoeld dat er ook minder kan zijn. Sommige dagen baal ik, sommige dagen ben ik verdrietig, maar met mijn tranen geef ik mijn tuintje water en zie ik langzaamaan steeds meer bloemen opbloeien.
 
‘Je hebt gelijk’ antwoord ik langzaam. ‘Misschien is het soms fijn om mij te zijn’.

More
articles

4 thoughts on “Waarom het gras van een chronisch ziek iemand soms groener lijkt dan dat van gezonde mensen”

  1. Godsamme, wat mooi geschreven, ik moet er van janken, laatst zegt een collega tegen mij je bent al zo ver en jij kan denken over de toekomst en wat je nog wilt, ik heb er geen tijd voor want ik moet werken, ik zei ik wil best ruilen maar dan krijg je de rest er ook bij. Toen was het stil.

    Mijn god wat zou ik mijn leven weer graag terug willen, geen onzekerheid, de kracht om de dromen uit te laten komen, een gewoon leven en erbij horen, gewoon het werkende leven want ik had het mooiste leven, leukste job en kon doen en laten wat ik wou.
    Eind augustus op gesprek bij UWV, doodsbang voor de uitslag, want je ziet niks aan mij.
    Ik ben zo moe en weet niet meer hoe het is om niet moe te zijn.
    Mis mijn oude hectische leven vol met energie !

  2. Heel veel sterkte. Ik ken het gevoel helaas maar al te goed thuis. Sinds twee jaar voltijds thuis omdat werken gewoon niet meer ging. Maar wat mis ik het sociaal contact met collega’s, op het einde van de maand een mooi loon, (financiële)onafhankelijkheid, een plaatsje in de maatschappij,…

  3. Het heeft even geduurd voordat we weer een stukje van je konden/mochten lezen, maar het is direct weer mooi en pakkend geschreven. xxx je tante S

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.