Moe zijn is iets vrij normaals. Iedereen is wel eens vermoeid, lui of gaar. Maar waar ik er eerder van overtuigd was dat elke vermoeidheid op te lossen was met een beetje slaap, een goede dosis cafeïne of wat frisse lucht; weet ik nu dat er ook een heel ander soort vermoeidheid bestaat. Laat mij jullie kennis maken met: hersenletsel-moe.

Hersenletsel-moe is niet op te lossen met slaap, cafeïne of een goede wandeling. Nee, hier ga je mee naar bed en sta je mee op.

Hier word je druk van of sloom. Soms is praten moeilijk en een andere keer snap je de simpelste dingen niet meer. Je lichaam kan voelen alsof elke spier honderd kilo weegt en de kleinste bewegingen of geluiden slaan in als een bom.

Regelmatig roep ik: ‘Ik ben te moe om te slapen’. Of: ‘Ik ben te moe om rustig te doen’. Ja, met hersenletsel-moe kan het allemaal.

Overcompenseren

Veel mensen denken dat, doordat er iets ‘stuk’ is in de hersenen ze minder doen. Maar dat is alles behalve waar. Ze werken juist veel harder, moeten compenseren voor de stukken die ‘kapot’ zijn.

Doordat mijn hersenen nu niet meer filteren, nemen ze alles waar. Ze horen de buurkinderen spelen en de auto’s toeteren, zien de lampen knipperen en horen de vogels tjirpen. En dat zijn alleen nog maar de prikkels die ik merk als ik thuis in mijn ‘prikkelvrije zone’ ben. Een plek waar verduisteringsgordijnen hangen, waar geen dingen rondslingeren en waar zelfs over een zo prikkelvrij mogelijk interieur is nagedacht.

Ook slapen is vaak een probleem. Als ik eindelijk in bed lig, Floortje – mijn dappere nachtmerries wegjagende paardenknuffel- goed heb geïnstalleerd en mijn tenen eindelijk weer wat warm beginnen te worden. Is mijn hoofd nog zo druk bezig met alles verwerken dat slapen ver gezocht is. Dus ja, te moe zijn om te slapen bestaat.

mentale vermoeidheid

Deze vermoeidheid voelt ook heel anders dan ‘gewoon’ moe zijn. Op mijn stage werkte ik zes dagen in de week veertien uur op een dag en dan was ik (fysiek) moe. Maar de vermoeidheid die ik nu voel, komt vaak niet eens in de buurt van dat moe zijn. Ja, misschien als ik nu een hele goede dag heb en vol ‘energie’ zit, komt het in de buurt van de allerzwaarste en -langste dag die ik daar heb gehad.

De vermoeidheid is slopend en misschien soms nog wel één van de dingen wat ik het vervelendste vind aan NAH. Het is niet iets waar je even doorheen kan bijten. Je moet altijd op tijd stoppen en rekening houden met het moe zijn. Hoe graag ik vaak ook meer wil. Moe zijn trapt regelmatig op de rem. Maar noem mij alsjeblieft niet lui, want wat voor jou een stap is kan voor mij een mentale mijl zijn.