Dagbesteding

"dagbes-teding voelt als een warm bad"

Sinds mijn ongeluk is het voor mij helaas niet meer mogelijk om een studie te volgen of te werken. Daarom ga ik naar dagbesteding. Een woordje waar ik in het begin veel moeite mee had. Mijn dagbesteding is in Norg bij de praktijk/het atelier van Ilona Molenaar, waar ik onder begeleiding van kunstenaars mijzelf mag ontwikkelen. Een dagdeel duurt twee uur waarin we vaak een half uurtje koffie drinken en daarna bezig gaan met een eigen gekozen project. Je mag zelf ideeën inbrengen maar als dat even niet lukt zijn er ook genoeg door anderen bedachte kunstwerken waarvoor je kunt kiezen. Alles is mogelijk, van schilderen tot keramiek, maar ook ‘rare’ projecten. De opties zijn ontelbaar. Ook voor mensen die niks met kunst dachten te hebben blijkt er vaak genoeg te doen. 

ontwikkeling

Waar ik ontzettend bang was dat ik alleen nog maar tuintjes kon gaan harken of op een plek zou belanden waar ik als een kind onder curatele zou staan. Kwam ik terecht bij Ilona. Hier word ik niet in een ‘afgekeurd’ hokje gestopt. Ik ontwikkel me dan misschien niet meer zoals de ‘standaard’ mens, maar ik ontwikkel me als Ilana. Iemand die blijkbaar kan genieten van schilderen en die vol zit met ideeën. Iemand die meer kan dan afgekeurd zijn.

dagbesteding voor chronisch zieke mensen

“I may not have gone where i intended to go, but i think i have ended up where i needed to be”

Douglas adams

Nieuwe mensen
 Naast dat ik in het atelier kan maken waar mijn meest gekke en verrassende gedachtes me brengen. Ontmoet ik daar ook bijzondere, dappere, maar vooral inspirerende mensen. Niet-aangeboren hersenletsel is namelijk iets wat iedereen kan overkomen, daardoor krijg je de meest verschillende gezelschappen. We hebben allemaal een verhaal, allemaal iets verloren en allemaal gevochten. Iets wat ondanks de verschillen in soorten, maten en leeftijd een band schept.