bloggen over chronisch ziek, te veel doen
Blog NAH

Het is allemaal even te veel – hoe ga ik hier mee om

Ik kan best veel. Ondanks mijn niet-aangeboren hersenletsel heb ik inmiddels veel manieren gevonden om dingen, dan wel op een andere manier, toch te kunnen. Natuurlijk vergeet ik nog regelmatig mijn eigen kont, roep ik redelijk vaak met een verdwaalde blik: ‘uhh, wat?’ en ook al zing ik elk lied met een behoorlijk volume mee: er klopt geen enkel woord van. Toch… ondanks deze punten is er nog maar weinig waardoor mijn beperkingen duidelijk zichtbaar zijn. Iets waardoor ze vaak onopgemerkt blijven en (soms zelfs) vergeten worden. 

‘I lied and said I was busy.
I was busy;
but not in a way most people understand.

I was busy taking deeper breaths.
I was busy silencing irrational thoughts.
I was busy calming a racing heart.
I was busy telling myself I am okay.

Sometimes, this is my busy.

– B. Oakman –

De afgelopen weken ging het een stuk minder met me. Het was het alsof iemand mijn anders al zo lage energielevel compleet heeft opgezogen. Mijn hoofd volgestampt werd met onnodige gedachten en pijnen. Ik kon zo goed als niks verwerken of doen. Het werd me gewoon allemaal even te veel. Gelukkig werd dit ook bij dagbesteding opgemerkt en werden de hulptroepen ingeschakeld.

Uitlaatklep

Voor mij is het een opluchting dat ik bijna elke dag naar het atelier kan voor twee uurtjes ontspanning. Maar ook de structuur en het ‘zelfs wat doen op een belabberde dag’ brengt mij rust in mijn hoofd. Op een slechte dag word ik stap voor stap begeleid. Op een goede dag kan ik me ontwikkelen. En of ik nou vermoeider of juist weer wat opgeladen terug kom van dagbesteding. Het is altijd met een voldaan gevoel. Was het niet om wat ik gemaakt heb dan wel om de gesprekken of steunende woorden.

Zo graag zelfstandig willen zijn

Dat het met mij een stuk minder ging de afgelopen tijd was niet alleen voor mij lastig. Ook mijn omgeving heeft het hier moeilijk mee. Ik heb nu al best een tijd NAH en waar ik groeide, groeiden mijn dierbaren mee. Ik kon weer meer dus zij konden ook weer meer verwachten. Ik wou minder hulp en ik riep nog net niet als een klein kind: ‘zelf doen, zelf doen’. Ze waren gewend geraakt aan wat ik wel en niet kon en plotseling kan ik weer veel minder verwerken, raak ik van de kleinste dingen in paniek, ben ik een stuk minder gezellig en ben ik ook veel minder aanwezig. Het is niet dat ik van al deze dingen in mijn ‘goede’ periodes geen last heb. Ik kan er dan alleen beter mee omgaan. Ook in goede periodes is het makkelijker om vrolijk te zijn. Door alle pijn en vermoeidheid is mijn humeur ook iets anders; laten we het voor de aardigheid ‘onplezierig’ noemen.

Nooit eindigende cursus

Iemand schreef laatst onder een bericht van mij: “Ik leer steeds nieuwe dingen of weet er beter mee om te gaan. Maar het wordt dan ook steeds moeilijker om weer nieuwe dingen te leren. Het leven met NAH is als een cursus die nooit eindigt.” En raker geschoten kan het volgens mij niet. Het is vallen en opstaan, stapjes terug nemen, stapjes te veel doen en weggeblazen worden. Het is leren omgaan met tegenslagen, maar het daardoor zoveel meer kunnen waarderen als het meezit. Soms moet je opgeven, terwijl je wilt vechten, maar meestal is het gewoon doorgaan en maar ‘proberen’.

5 thoughts on “Het is allemaal even te veel – hoe ga ik hier mee om”

  1. Ben blij weer wat te lezen van je. Heb pas november 2016 een cva gehad en jij schept voor mij wat duidelijkheid omtrent moeheid, prikkels etc. Loop tegen zoveel dingen aan.
    Sterkte en groetjes Monique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *