Rtl latenight , five mintus of internet fame
Blog NAH

Het leven na mijn 5 minutes of internet fame

Het was raar. Vijf minuten internet fame. Ik bedoel ik had voor een week mijn eigen manager, kreeg het ene verzoekje naar het andere en er werd zelfs een keer ‘Heee ik ben ilana’ naar mij geschreeuwd op straat en dat alleen omdat ik een stukje geschreven had, wat toevallig veel gedeeld werd op facebook.

5 minuten was genoeg

gefilmd worden tijdens hyperventilatie

En ook al waren die vijf minuten een bijzondere ervaring, het waren er meer dan genoeg. Mijn manager aka broertje was opgelucht dat hij na een week weer gedenigreerd werd. En ik was behoorlijk opgelucht dat de constante stroom aan e-mails en telefoontjes eindelijk af nam. (wauw wat kunnen mensen je dan opeens snel vinden: ‘ik heb via de broer van de vriendin van mijn nicht van de oudtante van mijn moeder je nummer gekregen en wil graag….’)

Wel heb ik hierdoor een diep respect gekregen voor BNers – je zou maar altijd de deur uit moeten in fatsoenlijke kleding, want stel je voor dat je herkent wordt en op de foto moet. Of niks geks kunnen doen of zeggen zonder dat dat gelijk uitvergroot wordt

Ik heb besloten dat ik blij ben met mijn anonieme leven. Ook al deel ik dingen over mezelf op social media, en weet je misschien meer over mij dan over je buurman, ik heb wel de keus over wat jij van mij weet.

Twenty seconds of insane courage

En toch, elke keer, vlak voordat ik op die grote blauwe knop druk om mijn verhaal te publiceren, gaat mijn hart net even wat sneller kloppen, trillen mijn vingers een beetje en voel ik wat klam zweet op mijn rug. Heb ik de goede woorden gebruikt? Komt mijn boodschap over op de manier die ik bedoeld heb of is het onduidelijk? Deel ik iets belangrijks, iets interessants of is het gezwets over mijn redelijk monotone leven? En belangrijker nog: kan ik overbrengen hoe ik me voel

“You know, sometimes all you need is twenty seconds of insane courage. 
Just literally twenty seconds of just embarrassing bravery.
And I promise you, something great will come of it.”

– Benjamin Mee, We Bought a Zoo –

Na mijn vorige bericht, diegene die viraal ging, heb ik zeker als beginnend blogger best wel een beetje ‘gepiekt’. Ik schreef van me af waar ik mee zat, ik voelde me kwetsbaar en bloot, maar ik kreeg er ontzettend veel positieve reacties voor terug en ik belandde uiteindelijk bij RTL Late Night om mijn verhaal te vertellen. Wat absoluut het hoogtepunt van mijn 5-minutes of fame was.

Maar dit betekende ook dat de lat voor mijzelf nu tien keer zo hoog ligt. Ik deed het één keer goed, met een onderwerp wat veel mensen aan gaat – want ik heb inmiddels wel ontdekt dat ik zeker niet de enige ben die het ongewenst filmen uit de hand vindt lopen. Maar ondanks dat ik dit een belangrijk onderwerp vind, is het niet iets waar ik (gelukkig) dagelijks mee te maken heb.

rtl late night, gefilmd worden bij ongeluk

Ongewenst filmen is niet mijn gevecht

Wat mij wel bezig houdt is niet-aangeboren hersenletsel en chronisch ziek zijn. Jong en beperkt zijn. Dat is het onderwerp waar over ik wil delen en vertellen. Het gevecht over filmen en ongewenste media aandacht laat ik aan anderen over. Ik geef het stokje door aan iemand die beter kan vechten voor dit onderwerp en zal hem of haar enthousiast aanmoedigen. Want belangrijk is het zeker.

Ik zeg niet dat ik helemaal geen media avontuur meer aan wil gaan. Ik zeg alleen dat ik niet elk gevecht kan winnen. En dat mijn focus op mijn gevecht met chronisch ziek zijn ligt. Hier wil ik pieken, iets voor mensen kunnen betekenen. Want om eerlijk te zijn, dat geeft iedereen toch een goed gevoel? Iemand een hart onder de riem kunnen steken, of een goeie tip kunnen geven. Het leven van een ander net wat makkelijker kunnen maken, cadeau geven waar jij jaren over hebt moeten doen om te leren. Want zo hebben anderen mij ook geholpen. Pay it forward vind ik één van de mooiste dingen die er bestaan en ik draag hier dan ook graag mijn steentje aan bij, alleen niet in het gevecht met ongewenst gefilmd worden.

Momenten

ongewenst gefilmd worden tijdens ongeluk

Voor mij bestaat het leven uit momenten, belangrijke momenten. Het moment wanneer ik een stukje schrijf en vertel over NAH. Dingen die ik deel over een ziekte waarvan een groot deel niet aan de buitenkant te zien is. Maar ook dingen die ik de ene dag niet kan en een andere dag wel. Het geluk van het meemaken van soms de simpelste dingen. Het weten dat er nog zo veel meer uit het leven te halen valt. Het zijn voor mij die momenten, die kleine momenten die er voor zorgen dat ik na zo’n tegenslag toch weer kan genieten van het leven.

Antwoord op jullie vraag

Dat ik een aanval van hyperventilatie had, dat ik gefilmd werd op laten we het houden ‘niet mijn charmantst’ zijn geen belangrijke momenten. Dat zijn momenten waarbij het hebben van een slecht geheugen een voordeel is. De warmte en lieve berichten die ik echter daarna ontvangen heb zijn wel van die belangrijke momenten. Nu is er een vraag waar iedereen nieuwsgierig naar geweest is. En tot mijn spijt heb ik niet eerder kunnen reageren op de berichten die ik ontvangen heb.Het was te veel voor mijn NAH-hoofd. Maar ik ben jullie wel dat ene antwoord schuldig. Heeft ze gereageerd? Haar excuses aangeboden?

Nee. Helaas niet.

Toch was het geen belangrijk moment in mijn leven ondanks de grote impact die het op mij heeft gehad. Wat voor mij belangrijk was, was om te zien en horen hoe mensen niet alleen begrip voor mijn situatie hadden, maar ook voor anderen. Dat er besef was voor de pijn die zo’n kleine daad kan veroorzaken. Mensen die voor elkaar opkwamen en om vreemden gaven. En dat is iets wat jullie mij gegeven hebben en waar ik jullie altijd dankbaar voor zal zijn: Een belangrijk moment.

2 thoughts on “Het leven na mijn 5 minutes of internet fame”

  1. Dat is hetgene wat ik dus niet begrijp: waarom heeft ze niks laten weten? Schaamde ze zich? Interesseert het haar niet? Het had haar gesierd als ze hier op teruggekomen was.
    In elk geval weet je dat je gesteund wordt. In elk geval heb jij zichtbaar gemaakt wat het oppervlakkige delen van andermans ellende kan doen met een mens. Er zijn nu meer mensen die opletten wat ze delen dan voor jouw verhaal. En daarmee heb jij zeker een belangrijk moment gecreëerd. Bewustwording.
    Veel liefs xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *