veel te veel willen
Blog NAH

De wereld raast als en trein en ik ben te voet

Een tijdje geleden – toen ik nog dacht dat ik met mijn NAH alles wel aan kon en ik in de trein durfde te stappen – kwam er een oudere vrouw naar mij toe: ‘Zo jongedame, wordt het niet eens tijd dat jij opstaat.’ Terwijl ik daar zit te zwoegen, te proberen om alle prikkels te verwerken, niet te huilen van de hoofdpijn en niet boos te worden op de kinderen die met veel lawaai aan het spelen zijn in de stiltecoupé.

Omdat ik te moe ben om duidelijk te maken waarom ik niet even op kan staan, schud ik simpelweg ‘nee’ en boos loopt de dame door om iemand anders van zijn stoel af te jagen.

Maar ook...

In de supermarkt kijkt de caissière mij chagrijnig aan als het mij allemaal even te snel gaat en ik mijn pincode drie keer verkeerd typ.

Met baantjes zwemmen krijg ik een schop, omdat ik even afgeleid ben en niet snel genoeg aan de kant ga.

De automobilist die mij onverwachts -goedbedoelde- voorrang geeft -waar ik geen voorrang heb- begint boos te seinen als ik zo snel niet kan bedenken dat ik nu opeens wel moet oversteken.

De mensen in het restaurant lachen en maken grapjes, omdat ik daar met een zonnebril op mijn eten zit te verorberen. Ik snap de grap niet.

Te snel

Soms voelt het alsof de wereld aan mij voorbij raast. Alsof iedereen een film doorspoelt en ik op normaal tempo kijk. Voor hen is het einde al bekend, terwijl ik het plot nog geeneens snap, de grap altijd mis en de clue aan mij voorbij gaat.

Als ik denk: ‘Ik snap eindelijk stap één’. Dan is de rest alweer bij stap twaalf.

Soms wil ik even op pauze drukken, maar dan loop ik alweer een aflevering achter. Soms heb ik adem nodig, maar moet ik juist rennen. Soms heb ik woorden, maar verwachten ze zinnen. Soms heb ik niets, maar moeten ze alles hebben.

Mensen vliegen rond, hebben het druk en hebben hun eigen ding. 

Begrip

Maar verdient niet iedereen af en toe wat begrip? Of een kans? Of gewoon wat geduld zonder te weten wat er is. Misschien wil die jongen vol piercings en zwarte kleren graag opstaan voor de oudere vrouw. Misschien heeft de caissière haast om naar huis te gaan waar haar zieke dochtertje wacht. Misschien heeft trage Truus in het zwembad die voor niemand aan de kant gaat wel een spierziekte. En misschien, misschien heeft het ‘jonge en gezonde’ meisje wel niet-aangeboren hersenletsel

1 thought on “De wereld raast als en trein en ik ben te voet”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *