blog over het hoeft niet
Blog NAH

Het hoeft niet

Vandaag lig ik op bed, helemaal total los en zoals mijn moeder zou opmerken: ‘kan geen pap meer zeggen’. Als ik nu uit bed ga staat er nog een afwas op mij te wachten, een was die ik moet draaien, eigenlijk wil ik ook mijn schilderij afmaken en moet ik nog een mailtje de deur uit doen. Dat is veel meer dan ik aankan, al helemaal op mijn ingeplande rustdag, dus blijf ik maar lekker liggen in mijn warme cocon. Waar ik veilig en prikkelvrij ben, kan uitrusten en met een onvoldaan gevoel mijn dag doorbreng. Ik heb immers niks nuttigs gedaan, want de dingen op mijn lijst kan ik nu allemaal even niet.

Tenminste, zo zou de situatie een jaar geleden er uit hebben gezien, bang voor alles wat op mij afkomt. Ontevreden over alles wat ik niet gedaan heb. Een vinger hebben maar een hand willen geven. Nu denk ik: ‘vandaag hoeft helemaal NIKS’. Ik verwacht niets en er is totaal geen druk.

Kleine stapjes

Als mijn maag begint te knorren en ik naar beneden strompel om mezelf een boterham te smeren besluit ik dat ik daarna gelijk de afwas wel even kan doen, zoiets kleins lukt me nu wel. Niet de afwas en dan ook gelijk maar de was, het schilderij en de mail. Nee, gewoon alleen de afwas, dat kan ik wel behappen. Geen druk en geen verloren energie.

Klaar met de afwas nestel ik mezelf -aangezien ik toch al uit bed ben- met een trots en voldaan gevoel lekker op de bank met een dekentje en een kop thee. De volgende twee uur breng ik door met de best gemaakte serie ooit. De reden waarom ik zo-goed-als arts ben, de reden dat ik weet wat je moet doen bij een bommelding en hoe je een vliegtuigcrash overleeft. Ik weet het allemaal dankzij Shonda Rhimes. En als ik na twee spannende uren met Grey’s Anatomy merk dat ik toch wel erg veel hoofdpijn krijg van deze beelden, besluit ik mijn kwasten uit de la te trekken -omdat ik toch al beneden ben, is dit geen grote stap meer- en lekker te gaan kliederen op het doek.

Wanneer ik me na een tijdje helemaal blind gestaard heb op mijn nieuwste kunstwerk, wil ik even mijn hoofd verzetten en ga achter de computer zitten om het mailtje dan maar gelijk ook even te sturen. Als ik tijdens het typen wel heel koude tenen krijg loop ik naar boven om mijn geiten wollen sokken (ja echt… ze zitten heerlijk!) te halen en bedenk me dat ik dan net zo goed dat wasje er even in kan gooien.

Trots

k ben trots. Ik mag ook trots zijn van mezelf. Tenminste, dat heb ik mezelf geleerd. Niet meer balen van wat niet lukt, maar de kleine stapjes waarderen.
 

I may not have gone where I intended to go,

but I thhink I have ended up where I needed to be.

 

– Douglas Adams –

 
Ik krijg de laatste tijd vaak de vraag of ik nu ook veel ‘last’ ervaar in mijn dagelijkse leven door NAH. Tuurlijk ervaar ik last. Maar waar ik eerder mijn NAH in mijn leven probeerde te passen, luister ik nu naar mijn NAH en probeer daar mijn leven om heen te bouwen, waardoor ik in mijn dagelijkse leven een stuk minder ‘last’ heb. Ik probeer niet meer een lijst aan klusjes af te werken omdat het ‘moet’, waardoor ik verschrikkelijke hoofdpijn krijg en ontzettend moe word. Nee, ik kijk wat ik aan kan met mijn NAH, doe wat lukt, en stop als het te veel wordt. En in plaats van dan te balen dat ik weinig gedaan heb geef ik mezelf een schouderklopje omdat ik een lunch heb gemaakt. Dat het bordje on-afgewassen op het aanrecht staat is niet erg. Ik heb tenminste (gezond) gegeten en op sommige dagen is dat al heel wat.

Doordat ik opeens niet meer ‘moet’ heb ik ook een stuk minder spanningen, zit ik lekkerder in mijn vel en kan ik eigenlijk ook veel meer.

Dus, als ik je een wijze levensles mag geven, van een net van puber af en broekie van drieëntwintig; ga voor de kleine dingen, kleine stapjes en verwacht niet te veel. Vele kleine dingen maken samen grootste dingen. Misschien niet in één dag. Maar wel in één leven.

4 thoughts on “Het hoeft niet”

  1. Wat verwoord je dat goed!
    Zelf word ik hierdoor ook even weer met mijn neus op de feiten gedrukt en denk ik: ja, zo moet het!! En ik een stuk ouder dan jij met veel meer levenservaring.
    Mijn NAH is al ruim 5 jaar geleden, maar jij leert mij een lesje. Dank je wel!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *