chronisch vermoeid, mentaal moe
Blog NAH

Hersenletsel-moe iets heel anders dan ‘gewoon’ of fysiek moe

Moe zijn is iets vrij normaals. Iedereen is wel eens vermoeid, lui of gaar. Maar waar ik er eerder van overtuigd was dat elke vermoeidheid op te lossen was met een beetje slaap, een goede dosis cafeïne of wat frisse lucht; weet ik nu dat er ook een heel ander soort vermoeidheid bestaat. Laat mij jullie kennis maken met: hersenletsel-moe.

Hersenletsel-moe is niet op te lossen met slaap, cafeïne of een goede wandeling. Nee, hier ga je mee naar bed en sta je mee op.

Hier word je druk van of sloom. Soms is praten moeilijk en een andere keer snap je de simpelste dingen niet meer. Je lichaam kan voelen alsof elke spier honderd kilo weegt en de kleinste bewegingen of geluiden slaan in als een bom.

Regelmatig roep ik: ‘Ik ben te moe om te slapen’. Of: ‘Ik ben te moe om rustig te doen’. Ja, met hersenletsel-moe kan het allemaal.

Overcompenseren

Veel mensen denken dat, doordat er iets ‘stuk’ is in de hersenen ze minder doen. Maar dat is alles behalve waar. Ze werken juist veel harder, moeten compenseren voor de stukken die ‘kapot’ zijn.

Doordat mijn hersenen nu niet meer filteren, nemen ze alles waar. Ze horen de buurkinderen spelen en de auto’s toeteren, zien de lampen knipperen en horen de vogels tjirpen. En dat zijn alleen nog maar de prikkels die ik merk als ik thuis in mijn ‘prikkelvrije zone’ ben. Een plek waar verduisteringsgordijnen hangen, waar geen dingen rondslingeren en waar zelfs over een zo prikkelvrij mogelijk interieur is nagedacht.

Ook slapen is vaak een probleem. Als ik eindelijk in bed lig, Floortje – mijn dappere nachtmerries wegjagende paardenknuffel- goed heb geïnstalleerd en mijn tenen eindelijk weer wat warm beginnen te worden. Is mijn hoofd nog zo druk bezig met alles verwerken dat slapen ver gezocht is. Dus ja, te moe zijn om te slapen bestaat.

mentale vermoeidheid

Deze vermoeidheid voelt ook heel anders dan ‘gewoon’ moe zijn. Op mijn stage werkte ik zes dagen in de week veertien uur op een dag en dan was ik (fysiek) moe. Maar de vermoeidheid die ik nu voel, komt vaak niet eens in de buurt van dat moe zijn. Ja, misschien als ik nu een hele goede dag heb en vol ‘energie’ zit, komt het in de buurt van de allerzwaarste en -langste dag die ik daar heb gehad.

De vermoeidheid is slopend en misschien soms nog wel één van de dingen wat ik het vervelendste vind aan NAH. Het is niet iets waar je even doorheen kan bijten. Je moet altijd op tijd stoppen en rekening houden met het moe zijn. Hoe graag ik vaak ook meer wil. Moe zijn trapt regelmatig op de rem. Maar noem mij alsjeblieft niet lui, want wat voor jou een stap is kan voor mij een mentale mijl zijn.

4 thoughts on “Hersenletsel-moe iets heel anders dan ‘gewoon’ of fysiek moe”

  1. Hallo Ilana,

    Een gedeelte van je blog heb ik gelezen en ik vind dat je het goed beschrijft van hoe jij de (dagelijkse) dingen ervaart.
    Ik herken mezelf daar heel erg in, omdat ik ook NAH heb sinds 2003.
    Altijd moe zijn (hoe goed ik ook geslapen heb), oriëntatie is niet goed meer, altijd hoofdpijn, het wordt snel te druk op sommige momenten: voor mij/ ons altijd… En zo kan ik nog wel even doorgaan.
    Het is ‘fijn’ dat ik en blog van iemand zie die dit ook allemaal ervaart.
    Zelf schrijf ik ook gedichten sinds mijn achtste: op die manier heb ik alles leren verwerken van het ongeluk waardoor ik NAH heb sinds mijn zevende.
    Een mooie uitlaatklep, vind ik dat.
    Alles wat jij over je NAH beschrijft, ervaar ik op dezelfde manier: alsof ik mijn eigen gevoelens lees.

    Ik lees graag je blog en ik vind het heel interessant en bijzonder dat ik niet de enigste ben die alles op en andere manier beleeft dat anderen doen.
    Ik ben onder de indruk van je blog, ga ermee door!

  2. Via hersenstichting.nl kwam ik je site tegen. Ik heb je blogs gelezen, ze zijn goed geschreven en mooi verwoord. Ik heb zelf NAH en ik herken een heleboel van wat je schrijft.
    Ik heb NAH gekregen toen ik zo’n 6 maanden oud was en ik ben nu 27 dus ik leef er al een tijdje mee. In de tijd van mijn ongeluk wisten artsen niet wat ze nu weten en verklaarde je volledig gezond als aan de buitenkant niets meer te zien was. Ik weet daarom pas sinds 2 jaar dat ik NAH heb. De eerste 25 jaar waren dus behoorlijk zwaar zonder hulp ofdat er ook maar enig persoon rekening met me hield.
    Het hebben van NAH heeft in mijn leven ook gezorgd voor de vraag: hoe moet de toekomst eruit gaan zien?
    De meeste mensen die NAH krijgen zijn toch vaak wat ouder en hebben al een leven opgebouwd.
    Ik wilde je dus laten weten dat je niet de enige bent met NAH en nog een hele toekomst voor zich. Mocht je (of iemand anders die dit leest) eens behoefte hebben om ervaringen uit te uitwisselen of gewoon te willen praten met iemand die ook NAH heeft dan sta ik daar voor open.
    In ieder geval nogmaals je schrijft heel goed ga zo door!

  3. Mooi geschreven.
    Sinds kort werk ik met iemand met Nah, en als ik jou verhalen zo lees….
    Denk ik… we doen het goed. Stapje voor stapje. 1 keer vooruit. De andere keer achteruit.
    Het geen wat telt is, je goed voelen, samen genieten van mooie dingen, kleine dingen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *