Blog NAH

De 14 belangrijkste dingen die ik geleerd heb na 3,5 jaar leven met niet-aangeboren hersenletsel

Het is inmiddels ruim 3,5 jaar geleden dat ik mijn ongeluk heb gehad. Toen ik een jaar na mijn ongeluk mensen (en dan vooral lotgenoten) vertelde hoe lang het geleden was, reageerden ze bijna altijd met: ‘oh, dat is pas net’. Voor mij voelde dat ellendige jaar wat ik achter de rug had, helemaal niet als ‘pas net’. Ik had veel geleerd tijdens mijn revalidatie, was druk bezig met het accepteren van wat ik had en ik was me er ook van bewust dat mijn leven er anders uit zou gaan zien. Dus wat nou ‘pas net’…

Goed zonder kwaad

Waar ik later achter kwam, was dat niet alles in boeken staat of dat er deskundigen zijn die jou daar over kunnen vertellen. Ze proberen het, ze hebben er voor geleerd en weten misschien wat, maar het revalideren gaat maar tot zo ver. Het daadwerkelijk er mee leven, gaat heel wat stappen verder.

Met enige regelmatigheid vervloek ik mijn NAH. Er zijn zo ontzettend veel dingen die ik weer zomaar even zou willen kunnen, wat er voor nu echt niet meer in zit. Maar door de vele dingen die ik niet meer kan, hecht ik nu wel veel meer waarde aan de dingen die ik wel kan. Hierdoor ben ik mij gaan afvragen of mijn NAH me misschien dan ook wat gebracht heeft. Want zou een wereld mooi zijn zonder lelijk? Goed zonder kwaad? Zou je nog voldaan kunnen zijn als je alles kunt hebben?

Wat heb ik geleerd?

Drie en een half jaar leven met NAH. Leren met vallen en opstaan. Ontdekken en op mijn snufferd gaan. En zelfs deze drie en half jaar zijn eigenlijk nog maar niks. Maar hier wel veertien dingen die ik de afgelopen jaren heb geleerd. 

1. Dat hoeveel deskundigen er ook zijn, dat ze allemaal wat kunnen zeggen, hetzelfde of verschillende dingen, maar je eigen gevoel is ook belangrijk.

2. Dat wanneer je denkt het einde bereikt te hebben, je absoluut moet blijven zoeken, want er is zoveel meer. Misschien op een andere route, maar de ontdekkingstocht is het absoluut waard. 

3. Dat tijd mijn beste vriend is gebleken. Tijd heeft mij leren te verwerken. Tijd is mijn wonden aan het helen. Tijd gunt mij elke dag, een nieuwe dag. Eén waar het beter kan gaan, of slechter. Maar, waar ik elke keer opnieuw en opnieuw proberen kan. Proberen tot het lukt.

4. Nee zeggen is oké, en je kostbare energie voor leuke dingen bewaren al helemaal.

5. Vergeet niet te ademen;). In en uit. Keer op keer. Door je neus in, en via je buik uit.

6. Dat uitrusten en jezelf tijd gunnen oké is, maar dat je op moet passen dat je niet moe wordt van het moe zijn. (Om dat te voorkomen, heb ik bijvoorbeeld gezorgd voor structuur. Elke dag om dezelfde tijd opstaan. Mocht ik daarna nog moe zijn, kan ik dan weer rusten.)

7. Echte vrienden zijn degenen die jou laten uitzoeken wie je bent zonder een oordeel of ‘moeten’ klaar te hebben staan

Maar ik heb nog meer geleerd:

8. Van tv kijken krijg ik meer hoofdpijn en van cola nog meer. 

9. Dat een bril met blauwe glazen prettig is voor mijn ogen en ik de perfecte oordoppen nog niet gevonden heb.

10. Dat ik beter kan tegen pratende mensen dan tegen bewegende beelden. 

11. Dat mijn agenda, mijn trouwste maatje is geworden, net als herinneringen in mijn telefoon. 

12. Dat creatief bezig zijn, goed is voor het brein, net als sporten. Ook al vertik ik dit laatste absoluut. 

13. Dat dry needling een hel is, maar dat het wel werkt. 

14. Dat ik Ilana ben. Dat ik mag zijn wie ik ben. Dat ik leer met vallen en opstaan, dat het gaat om hoe vaak ik opsta, en niet om hoe vaak ik val.

Wat heb jij geleerd?

5 thoughts on “De 14 belangrijkste dingen die ik geleerd heb na 3,5 jaar leven met niet-aangeboren hersenletsel”

  1. Dag Ilana. Heel mooi hoe jij je proces beschrijft en ons daarin mee laat lezen.
    Ieder herstelproces is weer anders. Ik heb een hele tijd met de tijd geworsteld. Het was voor mij een verschrikking: iedere dag weer de dag doden, er leek geen einde aan te komen. Ik wilde wel dingen aanpakken maar van uitvoeren kwam het niet. Een aantal jaren geleden ben ik begonnen met alleen maar laagdrempelige activiteiten op te gaan zoeken. Ik was niet moe maar ik kon niets. Het ontbrak me aan kracht en zelfvertrouwen om iets uit te voeren. Ik heb toen bij mezelf gekeken : ben ik nog nieuwsgierig en zo ja naar wat?. Toen heb ik heel lang gehuild. Uiteindelijk voelde het dat ik graag weer wilde zingen en eindelijk leren volksdansen. Ik ben in een gezelligheidskoor gegaan, de teksten kan ik niet onthouden dus altijd de map voor me. Maar het geeft energie en ik behoor tot het zangkoor. Bij het buurthuis bij mij in de buurt ben ik gaan vragen of ik mee mocht volksdansen met de 60plussers. Ik was toen zelf net 50. Geen probleem. Zo creeerde ik vaste activiteiten voor mezelf, ik hoor , buiten het gezin, ook weer bij een groep. Het laagdrempelige maakt dat ik durf. Dit heeft me wel heel veel energie gekost. Omdat ik naar beneden ben getuimeld en ik moet accepteren dat ik weet wat ik mis. Ik ben lieve mensen tegen gekomen en dingen proberen zonder druk maakt dat ik meer kan dan ik dacht. Dit is een wat langere reaktie geworden. Het kwam zo naar boven. Ik wens je warme groet en wijsheid voor je vooruitgang.

  2. Ik heb geleerd om te vertrouwen in de oerkracht van mijn lichaam en geest. Die ondanks het NAH toch vaak proberen beter te worden en vol te houden. Ik put kracht uit de spreuk: “geluk helpt soms, moed altijd.”

  3. Ilana, jij bent precies goed, zoals je bent! Je bent zo liefdevol, je bent een prachtig mens, zoals ik je heb leren kennen
    Het gaat er in het leven om, wie je bent en niet om wat je allemaal kunt.
    Blijf jij maar wie je bent en dat is voldoende
    Ik wens je alle goeds en vooral vrede met wie je bent. Het gaat om vrede en liefde volgens mij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *